De Amalfikust

De Amalfikust is de zuidzijde van het schiereiland van Sorrento: een rotswand die in zee valt, met dertien dorpen ingeklemd waar de helling het toeliet en één enkele weg die ze allemaal verbindt. Sinds 1997 is hij Unesco-erfgoed, en de motivering spreekt van een cultuurlandschap, dat wil zeggen van een plek die door de natuur en duizend jaar menselijk werk aan de terrassen samen is gemaakt.

Amalfi, Ravello, Positano

Amalfi was een zeerepubliek en bewaart daarvan de dom, met de trap en de gestreepte gevel. Ravello ligt driehonderdvijftig meter hoger en heeft twee villa's met tuinen boven zee, die 's zomers podia voor concerten worden. Positano daalt in treden af tot het strand en is de meest gefotografeerde van de drie, met als gevolg dat je er in augustus 's middags niet kunt lopen.

De weg

De SS163 is in de negentiende eeuw in de rots uitgehakt en is zo breed als voor koetsen volstond. Tegenwoordig rijden er lijnbussen, en als er twee elkaar in een bocht tegenkomen staat alles stil. Hij heeft op meerdere punten maatbeperkingen en 's zomers is het verkeer van lange voertuigen geregeld: met de camper ga je er niet heen.

Aan de kust kom je met de bus of met de boot. Met je eigen voertuig kom je laat.

Wat alle campings in de omgeving zeggen

Het Godenpad

Boven de weg, op zeshonderd meter hoogte, loopt het pad dat Bomerano bij Agerola met Nocelle boven Positano verbindt. Zeven kilometer, vrijwel allemaal bergaf, drie uur lopen, en het uitzicht dat je van daarboven hebt is dezelfde ansichtkaart zonder het verkeer eronder.