Een actieve vulkaan, een vette vlakte en driehonderdvijftig kilometer kust

Het Campanië dat men kent is een strook van twintig kilometer breed langs de zee. Daarachter ligt al het andere, en dat is Apennijn: Irpinië, het Sannio, het Matese, de Picentini-bergen, de Alburni. Het zijn bergen tussen duizend en tweeduizend meter, met bossen, weiden en dorpen die 's zomers vijftien graden onder de kust liggen. Bijna niemand gaat er op vakantie, en dat is tegelijk hun nadeel en hun voordeel.

De Vesuvius en de Flegreïsche Velden

De Vesuvius is twaalfhonderdeenentachtig meter hoog; je rijdt omhoog tot een parkeerplaats en loopt dan in een half uur naar de kraterrand. Het is een actieve vulkaan in rusttoestand, en eronder wonen zeshonderdduizend mensen. Aan de andere kant van de golf zijn de Flegreïsche Velden hetzelfde van binnenuit gezien: geen kegel, maar een veertigtal over elkaar liggende kraters, met de dampende Solfatara en het Avernusmeer in een ervan.

De vlakte

Tussen Caserta en Salerno liggen twee alluviale vlaktes die tot de vruchtbaarste grond van Italië behoren: die van de Volturno en die van de Sele. Zij zijn de reden waarom de regio zo heet: campania felix, het vruchtbare land. Hiervandaan komen de buffelmozzarella, de San Marzano-tomaat en een groot deel van de groenten op de marktkramen van half Europa.

De kusten

Driehonderdvijftig kilometer kust die vier keer verandert. Ten noorden van de Volturno is hij laag en zanderig, met de dennenbossen van de Domitiaanse kust. In de golf van Napels is hij vrijwel overal stedelijk. Van het schiereiland van Sorrento tot de Amalfikust wordt hij verticaal, met de dorpen eraan gehangen en kleine stranden. Vanaf de Cilento is hij weer hoog maar wild, met lange stukken waar niets is.